یالطیف
یک سال گذشت و دریغ روزهای گمشده و ساعتهای از کف داده ، چه ها می توانست بشود که نشد! و چه ها شد که نباید می شد ؟! چه کسی گفته که بر گذشته افسوس نباید خورد ؟ باید نشست و برای این شاخه هایی که با ناله ای دردناک از درخت عمرمان جدا می شوند، فکری کرد ، برای آنها که قرار است فردا بشکنند .....
از خواب بیدار شویم ، با مشتی آب بیداری ، غفلت را از رویمان بشوئیم .
غبار را از صورت آینه پاک کنیم ، ساعت را کوک کنیم و به عقربکهای آن قول بدهیم که هیچوقت فراموششان نکنیم و از آنها عقب نمانیم.
عنکبوتها را از سقف دلمان برانیم و خانه شان را که سخت بی بنیان است خراب کنیم و از این پس نگذاریم که هیچ عنکبوتی بر قلبمان تاربتند.
خاک گلدانها را عوض کنیم ، شاید از این پس گلها جور دیگری برویند و بهانه ای برای بی عطری و بی مهری نداشته باشند.
پرنده ها را از قفس بیرون بیاوریم و با آنها قرار بگذاریم که دیگر هیچوقت از نزدیک ملاقاتشان نکنیم. پاک ترین سفره مان را پهن کنیم و در آن دو شمع بلند روشن کنیم ، یکی در سوگ آنچه رفت ٬ یکی به نیت روشنایی آنچه می آید.
قرآن را ببوسیم و بازکنیم وچند آیه با تفکربخوانیم وبعد در برابر آینه بگذاریم ، یک سیب سرخ به نیت عشق و عرفان.
اگر سبزه ای سبز کرده ایم ٬ آنرا سر سفره بیاوریم اما نوار بد رنگ کبر و غرور را دور آن نبندیم.
حال پنجره را بازکنیم تا بوی نمناک خاک مستمان کند و به اصلمان بازگرداند.
ای خدای مهربان ......
به مهربانیت سوگند ٬ غم و اندوه را از امت شیعه بزدای و امسال را سال ظهور مهدی فاطمه (عج) قرار بده. انشاءالله.
فرا رسیدن سال نو و نوروز باستانی برهمگان مبارک