السلام علی الحسین(ع) و علی علی ابن الحسین(ع) و علی اولاد الحسین(ع)
و علی اصحاب الحسین(ع)
محرم آمد و آفاق مات و محزون شد غبار محنت این خاکدان به گردون شد
به جامه های سیه کودکان کو دیدم دلم به یاد اسیران کربلا خون شد
به یاد تشنه لبان کنار نهر فرات کنار چشم من از گریه رود کارون شد
به خاندان رسالت ببین چه ظلمی کرد فلک ، که زینب کبرا ز پرده بیرون شد
چو برحسین (ع) بگریی به حشر خندانی
هرآن دو دیده که نگریست سخت مغبون شد
/////////////////////////////
حسین (ع)
سرور شهیدان ، ناطق کلام خدا بر فراز نیزه ها ، آن مهمان همیشه جاوید بر راُس سنان ، آن نقاشی سرخ آسمان، خون خدا ، آن شمع جاویدان آفرینش ، در روز عاشورا ، روز فخر خدا ، که وقتی زخم در جان خورشید نشست و زمین پیکره ی قلب عالم امکان را بر خود قطعه قطعه دید ، به لرزه در آمد و آسمان تیره و تار شد .....
امام سجاد (ع) دست بر زمین کوفت و زمین را به آرامش خواند ، سر به آسمان برداشت و آسمان را به سکوت دعوت کرد، آسمان و زمین هر دو در اجابت فرمان امام خویش آرام گرفتند ، دندان بر جگر نهادند ، خون به لب آوردند. ولی دم نزدند ، مویه کردند ، ولی فغان نکردند ، در خویش شکستند و گریستند ، اما ضجه نزدند ، و این حسین که خدا معشوقش و همه ی انبیاء و اوصیاء و اولیاء در سوگش ، و همه ی کائنات و اهل سماوات و ارض غمزده و مات و مبهوتش ، و همه ی موجودات گریان و معترض در این روز خونبار ،...............
که عجب صبری خدا دارد.......
ای قتیل !
بعد از تو
« خوبی » سرخ است
و گریه ی سوگ
خنجر
و غمت توشه ی سفر
به نا کجا آباد
و رد خونت
راهی
که راست به خانه ی خدا میرود...
تو از قبیله ی خونی
و ما از تبار جنون
خون تو در شن فرو شد
و از سنگ جوشید
ای باغ بینش
ستم ، دشمنی زیباتر از تو ندارد
و مظلوم ، یاوری آشنا تر از تو
تو کلام فشرده ی تاریخی
کربلای تو ،
مصاف نیست
منظومه ی بزرگ هستی ست ،
طواف است
پایان سخن
پایان من است
تو انتها نداری .....
اللهم ارزقنا شفاعة الحسین (ع) یوم الورود