یاستار العیوب
خیلی از چیزها با چشم عادی دیده نمیشن .
از میکروبها و باکتری ها گرفته ، تا برخی "عیوب نفس"، اون چیزی رو که تمیز و بهداشتی می بینی، گاهی که با میکروسکوپ نگاه میکنی، پر از آلودگی و میکروب دیده میشه.
از کجا که نفس آدمی این جوری نباشه ؟!
بعضی آدما، عیب دیگرون رو بهتر و بیشتر می بینن، یا عیب خودشونو ؟ عیب دیگران، با "چشم سر" هم دیده می شه، اما عیب خودمونو باید با "چشم دل" ببینیم .
و .... وای از روزی که این چشم، کور باشه .
این "دل" هم گاهی خرج های سنگین رو دست آدم می ذاره. اگر دراولین فرصتی که متوجه "بیماری روحی" می شیم، اونو مداوا نکنیم، ریشه می دوانه و جان، گرفتار غده های بدخیم "رذائل" می شه و درمانش دشوار، گاهی هم غیر قابل علاج می شه. وقتی "عفونت گناه"، دل رو در معرض نابودی قرار میده ، وقتی "جان"، در قفس تن، دچار تنگی نفس میشه، وقتی "قلب"، گرفتار فشار وسوسه های ابلیس میشه، وقتی سلسله اعصاب "خداترسی"، و "یادمعاد"، از کار میافته و حس و حیات خودش رو از دست میده و نیش زهر آگین "حسد" و "جراحت کبر" و "غرور" رو احساس نمی کنه ، وقتی "پای اراده"، سست می شه ، وقتی "دست نیکی"، فلج و بی حس می شه، وقتی "چهره روح"، در اثر تکرار گناه، زشت می شه، اینجاست که باید به "مداوای روح"، پرداخت و "غده های رذائل" رو جراحی کرد و "تب شهوات"، رو پائین آورد و "فشارغضب"، رو کنترل کرد.
کدام شفا خانه است که "جان بیمار"، رو درمون میکنه؟
کدام "دارو"، است که تشنج روح و افسردگی روان رو برطرف میکنه، شور و نشاط و امید می بخشه؟
کدام طبیبه که "نبض دل"، مارو میگیره و "ضربان هوای نفس"، و "تب خودخواهی"، رو می سنجه و نسخه مناسب برای درمان اون می نویسه؟
فکر می کنید برای برطرف کردن "ضعف ایمان"، به کدوم "مرکزتوانبخشی"، باید مراجعه کرد؟
غذای تقویت اراده چیه؟
شربتی که سینه رو از خلط های مسموم "کینه"، و "ریا"، و "نفاق"، صاف کنه کدومه؟
معجونی که جراحت های روح رو مداوا کنه ، کجا می فروشن؟
آه.... که چه بیمارستانیه جامعه ی دور از خدا !!!
و چه تیمارستانیه دنیای دنیا زدگان و آخرت گریزان !!!
فکر می کنم گاهی باید برای بیدار کردن وجدان و فعال کردن فطرت، "شوک یاد"، وارد کرد و "ویروس غفلت"، رو کشت.
لهو و لعب از "مواد مخدر"، روح و عقله، سرمستی گناه هوش و بصیرت آدمو، خمار میکنه.
کاش یه "زلزله روحی"، بقدرت هزار ریشتر میومد و روحیات و زندگی ها رو زیرو رو می کرد. گاهی یه "توبه نصوح"، حکم جراحی کامل رو داره. ولی .... بشرطی که انسان بدستورالعمل های "طبیبِ جان" عمل کنه و بازهم ناپرهیزی نکنه و برخلاف نسخه رفتار نکنه، تا دوباره، بیماری به اندام روحش وارد نشه.
"پشیمونی"، مثل یه دوای تلخه، ولی عافیت روحی میاره.
اونکه هیچ وقت تلخی ندامت بر گناه و خسران رو نمی چشه، در لذت های خیالی همچنان میماند و میماند، تا اونکه "غده معصیت"، سراسر قلب و سینه اش رو می گیره.
اون وقته که میگن : "دیرشده و کارازکار گذشته"!!!!
خوشا تلخی پشیمانی !!
و... خوشا لذت توبه.
والله یحب التوابین..... الهی آمین