مرد توحید

بسمه تعالی شأنه

..... همین جا زندگی می کرد، در همین دنیای خاکی و میان همین هیاهو ، اما زمینی نبود. نه اینکه از افلاک آمده باشد ، دل به خاک خوش نکرد و شد افلاکی ؛ افلاکی خاک نشین!  مَجاز دنیا را به یک جرعه از حقیقت ناب طی کرد و در این سراچه بازیچه جز نرد عشق نباخت. دانست که نشیمن او کنج این خراب آباد نیست و چشم و گوش ، همواره بر کنگره عرش و عرشیان داشت. جعفر مجتهدی موهبتی الهی بود که در اولین روز از بهمن  ماه 1303 ش . فضای عالم را به حضور خویش گرما بخشید. هر از گاهی خداوند برای پیشتر بردن عرفان و سیر و سلوک ، گوهری از صدف عنایت خویش برعالم خلقت ارزانی می دارد و او نیز آمده بود تا عرفان را در این عصر و زمان یک گام جلوتر ببرد.

سه گام تا حرم

برای سلوک  و روش عرفانی این مرد الهی تعریف خاصی نمی توان در نظر گرفت. شاید با توجه به نوع خاطراتی که بجا مانده ، شیخ جعفر مجتهدی در نگاه اول عارفی شناخته شود که صاحب کراماتی عجیب و بسیاری بوده است . لیکن این نوشتار برآن است تا با نگاه اندکی دقیق تر و بررسی حیات این بزرگ در سه دوره زندگی ، به ویژگی خاص روش ایشان اشاره کند.

 

1-     دوره اول از آغاز نوجوانی است تا زمانی که با ندای هاتفی از غیب ، راه صحیح طلب را به او نشان می دهند.  در این دوره بمنظور دستیابی به علم کیمیا به کسب علوم غریبه و تسخیر جن و ... مشغول ، و هدف او از بدست آوردن این علم ، نجات بیچارگان و مستمندان از فقر بوده است. در قبرستان بیرون شهر تبریز ، قبری برای خود حفر نموده و بذکر و فکر می پرداخت تا روزی ندائی شنید که می گفت : " جعفر! کیمیا محبت اهل بیت (ع) است ، اگر کیمیای واقعی می خواهی بسم الله ! "  خود می گوید : " تا آن روز و قبل از شنیدن ندای غیبی موفق شده بودم ، بسیاری از نیروهای نامرئی طبیعت را تحت فرمان درآورم ، بطوری که در هرمحفلی که حضور داشتم عده ای از ارواح و جنود جن ، حاضر بودند."

 

2-     کیمیای محبت اهل بیت عصمت و طهارت (ع) ، دومین دوره از حیات او را با عزیمت به نجف اشرف و توسل و التجا به دامان پاکشان و ریاضات شرعی رقم زد. بخشش یکباره تمام ارث پدری ، شاگردی نزد پیرمرد پاره دوز ، هشت سال اعتکاف در مسجد سهله، تسخیر موکلان و .... او را برای مقصدی عظیم آماده می کرد. به لطف خود اهل بیت (ع) ، و ریاضت هائی که به دستور امیرالمومنین (ع) ، انجام می داد خیلی چیزها بدست آورده و صاحب کراماتی نیز بود. اما راه عشق با گذشت دائمی عجین است. رها کردن آنچه بدست خود گرد آمده ، آموختن باختن ! که پاکبازی ، شیوه عاشقان است.  

 

تا هست زنیک و بد در کیسه من گردی

                                           در کوی جوانمردان  عیار نخواهم شد

 

3-     طالب دیدار جمال دل آرای وجه خدا ، امیرمومنان ، علی (ع) شد و این طلب ، او را به منزل سوم از سلوکش وارد ساخت. خطاب شد: " اگر بخواهی جمال حضرت را زیارت کنی تمام نتایجی را که بدست آورده ای از بین خواهد رفت ! "  عاشقان راستین در این نقطه حساس ذره ای تردید روا نمی دارند و بلکه مقایسه میان این دو مقام ، آزارشان می دهد.

 

دین و دل به یک دیدن باختیم و خرسندی

                                            در قمار عشق ای دل کی بود پشیمانی

 

اللهم اجعل عواقب أمورنا خیراً  

الهی آمین

 

 

مظهر جود و سخا

 

یا اجود من کل جواد

 

بحق مادرت فاطمه  (سلام الله علیهما)

به محفلی که تو باشی به باده حاجت نیست

هرآنکه روی تو بیند خراب گردد و مست

یا جواد الائمهعلیه السلم ادرکنی

 

این دو بیتی را ،در شب شهادت مظهر جود و سخا ، از میان دست نوشته های زائر حرم ایشان ، محسن عزیز مان پیدا کردیم. انشاالله هدیه به روح پاکش باشد........

 

عاشق پربسته ی کاظمینم             کبوتر خسته ی کاظمینم

دلش به دام عشق مبتلا بود             در انتظار مقدم رضا(ع) بود

 

 

شهادت جانسوز حضرت امام جواد (ع) برهمه عاشقان اهل بیت علیه السلام

 تسلیت باد.

 

آرزوی دیدار

  یا سریع الرضا 

آقاجون ! نمی دونم چه حکمتی بود که دو روزه ما نتونستیم داخل وبلاگ بشیم. و گرنه از سه شنبه می خواستیم باهات درد دل کنیم، و میلاد شما رو تبریک بگیم ولی حتما تو همین کارهم مصلحتی بوده که حتماهست..... روزمیلاد رفتیم به محسن تبریک گفتیم و حسابی باحاش حال کردیم.

به کوی رضا(ع) ، جان صفا می پذیرد         دل اینجا، فروغ خدا می پذیرد

تو ای بینوا ، رو بسوی رضا (ع) کن       که این پادشه ، خوش گدا می پذیرد

بپابوس او رو که زوار خود را             سرخوان جود و عطا ، می پذیرد

بود رحمتش بیکران همچو دریا            هم آلوده ، هم پارسا ، می پذیرد

اگر دردمندی بیا بر دراو                   که هر درد اینجا ، دوا می پذیرد

امید دل من ، به من کن نگاهی            که جان از نگاهت صفا می پذیرد

بخواه از خدا تا ببخشد گناهم               که تو آنچه خواهی ، خدا می پذیرد

خدایا ! من همونی هستم که وقت و بی وقت مزاحمت می شم ، همونی که وقتی دلش می گیره و بغضش می ترکه ، می آد سراغ تو . من همونیم که همیشه دعاهای گنده و زیاد می کنه و چشماشو می بنده و می گه : من این حرفا سرم نمی شه ، باید دعامو مستجاب کنی .

همونی که بعضی وقتها یا بیشتر وقتها ، گول شیطونو می خوره ولی گاهی خودشو برات لوس می کنه . همونی که کلی نماز و روزه ی قضا داره. همونی که وقتی شیطون گولش می زنه و به سراغش می یاد، بعضی وقتا ، پشت سر مردم حرف می زنه.

حالا یادت اومد من کی هستم ؟ می دونم بین اینهمه ..... آدم که داری ، می تونی منو تشخیص بدی. می دونم منو خوب می شناسی ، اسمم و می دونی ، می دونی کجا زندگی می کنم ، وخلاصه که  همه چیزمنو می دونی........

خدایا ، من توی قرآن ، یعنی همین کتاب آسمانی که تو با بنده هات راحت حرف می زنی ، گشتم و آیه ای پیدا کردم که ثابت کرد تو با همه دوست می شی .

سوره یونس آیه 62 : « آگاه باشید که دوستان خدا ترسی ندارند و غمگین نمی شوند. » 

پس یعنی منم می تونم دوست تو باشم ؟ اینجوری که خیلی خیلی عالیه . خدایا ازت سپاسگزار و ممنونم که اجازه دادی با تو دوست بشم. به هر وسیله و هر مناسبتی راه دوست شدن رو به ما نشون می دی . پس خدایا شکرت بازم شکرت که چشم ما رو به مسیردوست شدن باز نگه داشتی . الحمدالله .

                                   ***********************

هرکه خواهد همنشینی با خدا             گو نشیند در حضور اولیاء

از حضور اولیاء گر بگسلی          تو هلاکی زان که جزوی بی کلی

بی اختیار اشک توی چشامون حلقه زده و می گیم :

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (ع)